هنوز روي خط زمينه بودم

كه گفتي "تمام"

بي هيچ خطي از قوس و شكستگي.

چه ابتداي قشنگي توي دستهايت بود

وقتی که می خواستی خدای من باشی

گفتي:

" سهمي از خوشه ي هزار گيسوي گندم

و ردي از خواهش آشفته ي باران و آفتاب

ارزاني فنجان خالي تو!"

صدايت به انتهاي قلم پيچيد

و چشمهايت پر از تقلاي معصوم آفريدن شد

لبهايت را سنجاق سينه ام كردي

كه به خيالم باور كنم

هر صبح دوباره صدايم مي كني.

ديدي فنجانم كه ترك برداشت

تو هم مرا گذاشتي و رفتي؟