برای همیلا محمدی که سرگیجه گرفته از بس پست قبلی مرا خوانده:

من شبیه ساعت پنجم

شبیه لحظه ی ناگهان

شبیه خستگی سه تار پدربزرگ

شبیه هی نوشتن از سر سطر

آهای دختر!

دختر نارنج های آن حوالی شیراز

دختر هزار طعم آفتاب هزار و سیصد و شصت و هفت

قدری نزدیکترم بیا

من سر به مزار  مو یه  های نا به هنگام غزلکها گذاشته ام

به راه آسمان چراغ بگذار

بابونه ها چشم به راهند.

هی بانو!

بانوی گلاب ناب بنفشه و رویا

 تو بگو

تو بگو ترانه ی بی کلام شب پره ها

سالها پیش

که من دانسته دل به فریب بوسه و گندم دادم

نام کوچکم را

گیسوان خیس کدامین بهار از من ربوده بود؟

بانوی مشک و مشرق و آیینه

نیلوفرها را اگر از شاخه بیاویزم

قول می دهی بی هیچ پچپچه

در یک پیاله ی شکسته برایم ستاره بیاوری؟

من سردم است بانو

قدری عجله کن.

 و  این هم یکی دیگر