تبليغاتX
نغمه در نغمه
اگر برسم به آن من نورانی ،به آن نقطه ی روشن که منم . . .
شنبه 9 آبان1388 ساعت 7:34
 

خدای این همه باران و آبی که باشی

کافی است تا دوستت داشته باشم

چه برسد به اینکه هرروز

قلم مویت را

به هزار رنگ

روی دفتر نقاشی ام می کشی

حالا من و ... تو و ...

                     این همه فنجان خالی...

 

 

پی نوشت: سیب

                  نرمه ای لبخند

                                 بشقابی خاطره

 

 

 

نوشته شده توسط سمیه حسینی زاده(شباهنگ) | موضوع: | لینک ثابت |